Dream Theater is een band die geen ruimte laat voor een middenweg: je bent er helemaal weg van of je hebt er helemaal niets mee. Je gaat niet zomaar naar een concert van de band voor een leuk avondje uit; het is een ervaring die de luisteraar volledig meesleept. De meesters van de progressieve metal hebben in hun veertigjarige carrière maar liefst zestien studioalbums uitgebracht en wereldwijd meer dan twaalf miljoen albums verkocht, maar bovenal hebben ze een bijna obsessief trouwe fanbase opgebouwd. Veel fans van Dream Theater zijn bovendien zelf muzikant, wat meteen verklaart waarom er zo’n indrukwekkende hoeveelheid signature-gear van John Petrucci, gitarist en medeoprichter van de band, op de markt is verschenen. Nu de band zijn tiende livealbum heeft uitgebracht, en het tweede dat in Parijs werd opgenomen, nemen we de belangrijkste elementen onder de loep die bepalend zijn geweest voor de sound van Petrucci.
Onder de vingers
John Petrucci geldt als een van de grootste shredders van dit moment, met een beheersing van alternate picking die niet onderdoet voor die van pioniers als Al Di Meola en Steve Morse (die overigens grote invloeden op hem zijn). Qua sound vond hij zijn definitieve formule al op het tweede album (en het eerste met James LaBrie als zanger), Images And Words uit 1992. Hij wisselt tussen een ultrakristalheldere cleane sound met chorus en delay, een zeer agressieve en droge metal-rhythm-sound die dicht in de buurt komt van Metallica op Master Of Puppets, en een warme, vloeiende leadsound die rijkelijk is voorzien van delay.
Wat zijn gitaren betreft, zagen we hem eerst bij B.C. Rich en vanaf het einde van de jaren 80 bij Ibanez, onder meer met de stratoïde EX-serie. Maar in 1995 is de band succesvol genoeg om zijn custommodel als regulier productiemodel uit te brengen: de beroemde JPM (John Petrucci Model). Het is een RG-achtige gitaar met Floyd Rose en twee DiMarzio-humbuckers (een merk waaraan hij tot op de dag van vandaag trouw is gebleven), een Steve’s Special bij de brug en een Air Norton bij de hals, afgewerkt met een behoorlijk knotsgek Picasso-design. Tegelijkertijd ontdekt hij de zevensnarige gitaar via Steve Vai’s Ibanez Universe, die hij op Awake uit 1994 op radicale wijze inzet en waarmee hij djent uitvindt lang voordat het genre die naam krijgt.
Op NAMM 2001 komt het nieuws naar buiten: aan het begin van het nieuwe millennium, nadat de band uitgebreid heeft getourd ter promotie van zijn meesterwerk Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory, brengt Petrucci een model uit bij MusicMan. Een kwart eeuw later is hij nog altijd aan het Californische merk verbonden en is het model inmiddels in maar liefst 16 ‘standaardversies’ verschenen. Tel daar de zevensnarige uitvoeringen, gelimiteerde BFR-edities en verschillende Sterling-modellen bij op en je hebt een collectie waarmee je zo een winkel kunt vullen. Vanaf het begin hebben de MusicMan JP-modellen een zeer vlakke radius van 17 inch, een vorm die volledig is ontworpen met ergonomie en speelbaarheid in gedachten, een MusicMan-tremolo zonder locking-systeem en een piëzosysteem naast de magnetische pickups. Sinds versie 13 zijn de pickups DiMarzio Illuminators en voor versie 16 besloot Petrucci het eens over een andere boeg te gooien door een Floyd Rose te gebruiken. Er bestaat ook een gelimiteerde baritonversie.
Daarnaast produceert MusicMan sinds 2014 ook de Majesty, een heel andere uitvoering van het Petrucci-model, eveneens verkrijgbaar met 6 of 7 snaren en in verschillende BFR- en Sterling-edities. De vorm is nog ergonomischer en gestroomlijnder, de toets is van ebbenhout in plaats van geroosterd esdoorn, de pickups zijn DiMarzio Rainmaker- en Dreamcatcher-modellen en bovenal heeft deze gitaar een doorlopende hals in plaats van een geschroefde hals. Petrucci kiest regelmatig exotische houtsoorten voor steeds spectaculairdere tops op dit model, dat voortdurend verder wordt ontwikkeld.
Buizenwerk
In tegenstelling tot de meeste hedendaagse gitaristen, zeker binnen de metal, is John Petrucci niet gezwicht voor de verleiding van de Quad Cortex en andere digitale simulaties. Vanaf het begin zitten er buizen in zijn rack en voor zijn ideale sound komt hij steevast bij Mesa Boogie uit. Ten tijde van Images And Words in 1992 gebruikt hij in de studio de Quad Preamp en live twee Triaxis-preamps, in beide gevallen in combinatie met de Two Ninety-eindversterker. Met Awake uit 1994 ontdekt hij de Mark II C+, die voor hem een referentiesound zal blijven, en hij gebruikt daarnaast een Dual Rectifier. Op Train Of Thought uit 2003 horen we een Road King, maar voor zijn soloalbum Suspended Animation uit 2005 keert hij terug naar de C+. Vervolgens volgt hij de evolutie van de sterversterker van het merk: de Mark IV in 2007 op Systematic Chaos en de Mark V in 2013 op het gelijknamige album.
Neural DSP
Quad Cortex
Maar in 2016 wordt John Petrucci de enige gitarist met een eigen signature-model bij Mesa Boogie. De JP-2C is een 100-watt-top met drie kanalen en twee grafische vijfbands-EQ’s waarin al Johns favoriete sounds samenkomen. In tien jaar tijd is de JP-2C nauwelijks veranderd en hij vormt nog altijd de basis van de Dream Theater-sound. Live gaat hij naar een rechte Rectifier 4×12-cabinet in een iso box, zodat hij niet te veel ruimte in het totale geluidsbeeld inneemt.
De racks
Wat effecten betreft, is Petrucci bijzonder precies en veeleisend. Hij gebruikt relatief weinig effecten, maar elk onderdeel is van topkwaliteit. Al vanaf het begin haalt hij zijn delays en modulatie-effecten uit de legendarische TC Electronic 2290-rackunit, die in de meeste versies van zijn rig terugkomt, tot en met de versie uit 2024, waarin zowel de oorspronkelijke rackunit als de recentere pedaalversie is opgenomen.
In 2002 bevat zijn rig een Dunlop CryBaby-rackwah en een rack met pedalen, waaronder een Boss DD-3 Delay, een MXR Phase 90 en een Fulltone Full Drive 2. Voor de multieffecten gebruikt hij naast de 2290 ook een Eventide DSP7000-rackunit en de TC Electronic M2000.
In 2016 wordt Petrucci’s systeem in tweeën gesplitst: aan de ene kant gaat het piëzosignaal naar een TC Electronic BodyRez-pedaal en vervolgens naar een Radial DI, terwijl aan de andere kant het signaal van de magnetische pickups loopt. Dat is ook het jaar waarin de CryBaby Petrucci wordt uitgebracht. Dit model blijft een van de interessantste signature-modellen uit het zeer uitgebreide Dunlop-assortiment, omdat het is voorzien van trimpots waarmee de instellingen van de rackversie kunnen worden nagebootst. In die periode gebruikt hij ook een TC HyperGravity Compressor, een Keeley Red Dirt Overdrive, een TC Helix Phaser, twee TC Dreamscape-pedalen (zijn signature-modulatiepedaal) en een MXR Uni-Vibe.
In de meest recente versie van zijn rig uit 2024 blijft het systeem grotendeels hetzelfde, met een stereosplitsing waarbij twee MXR Chorus-pedalen met licht verschillende instellingen worden gebruikt.
Onmisbare accessoires
John is een gitarist die niets aan het toeval overlaat, en ook de kleinste details van zijn gear zijn zorgvuldig uitgedacht. Hij heeft inmiddels zoveel signature-plectrums bij Dunlop dat ze zelfs in één pack zijn samengebracht. Daarin vinden we de Ultex Jazz III, Flow, Trinity en PrimeTone Jazz. Wat snaren betreft, zweert hij nog altijd bij Ernie Ball Slinky 10-46, een echte klassieker die zijn waarde ruimschoots heeft bewezen. Maar maak je geen illusies: zelfs als je al deze onderdelen bij elkaar brengt, zul je nog altijd een paar duizend uur moeten oefenen voordat je ook maar in de buurt komt van het resultaat van de meester.
Dit artikel is een bewerking van een oorspronkelijk door Julien Bitoun geschreven artikel. Hij staat vermeld als auteur van het oorspronkelijke Franstalige t.blog-artikel.
Reacties 0
Nog geen reacties.